Kaç zamandır çalmak istiyordu,Şimdiye kadar hiçkimsenin çalmadığı şeyleri hiçkimsenin çalmadığı bir biçimde çalmak ve anlatmak  istiyordu Neyzen Efendi…

Gönlünden geçenleri anlatmak istiyordu hiç konuşmadan sadece üfleyerek…Yüzündeki tebessüm hiçbir zaman gerçeği yansıtmamıştı,yüreği tebessüm ederken kalbi hıçkırıklara boğularak ağlıyordu.Dökmesi lazımdı içini ,anlatması lazımdı anlatmak istediklerini,kalem olup yazması lasımdı.Ama o hiçbirzaman yazan olmamıştı.Sadece üflemişti,yazanlar hep başkaları olmuştu.Ona sadece neyini üflemek kalmıştı.Hayat ona konuşması  ve yazması için fırsat tanımamıştı.Tıkanıyordu anlatamadığı için derdini,bu yüzden neye veriyordu kendini,hep çalmak istiyordu,ölesiye çalmak belkide bu şekilde unutmak hayatı.İçindeki sızıyı yaşadıklarını bir çırpıda unutmak istiyordu.Bir yanı böyle derken bir yanı da hayır olmaz der gibiydi.Hayat ne kadar kötü olursa olsun tek bir tebessümün hatrına ,tek bir hatıranın,anının hatrına yaşanmaya değerdi. Tamamını okuyun! »